Archive for சொந்தக்கதை

தந்தையாதல்

மூன்று வருடங்களாகி விட்டன-
“எனக்கு நார்மல் டெலிவரி வேண்டாம், சிசேரியனே செஞ்சிருங்க டாக்டர்”
born baby
பன்னிரெண்டு மணியாகி விட்டது படுப்பதற்கு. மூன்று மணிக்கு என்னை எழுப்பி, “ஹாஸ்பிடல் போகணும்” என்றாள் உமா. டெலிவரிக்கு இன்னும் மூன்று வாரங்கள் இருக்கின்றன என்று முன் தினம் சாயங்கால ஹாஸ்பிடல் விசிட்டில் உறுதி செய்திருந்தார்கள்.

சரி, சும்மாவாச்சும் போய்ட்டு வருவமே என்று ஃபோனை எடுத்து முன்பே குறித்து வைத்திருந்த, வீட்டுக்கு இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்குள்ளாக இருக்கிற டாக்சி டிரைவரை எழுப்பினேன். இரண்டாவது ரிங்கில் எடுத்தவர், சார் இப்பதான் டென் ஹவர்ஸ் டிரைவிங்ல அவுட்ஸ்டேஷன் டூர் போய்ட்டு வந்து இறங்கிப் படுத்துக் காலை நீட்டறேன் என்றார்.
இரண்டாமவரை அழைத்ததில் அஞ்சு நிமிஷத்தில் சொன்னவாறே வந்தார்.

தன் சிநேகிதிகள் கொடுத்த ஐடியாப் படி வலி வந்தால், ஹாஸ்பிடலுக்குப் போகும் போது என்னென்ன கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற ஒரு 25 ஐட்டங்கள் கொண்ட லிஸ்ட்டை பிரசவ தேதிக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே ரெடிபண்ணி அவைகளை எல்லாம் ஒரு பெரிய பேக்கில் ஏற்கனவே தயார்.

ரூமுக்குள் போய் அந்தப் பெரிய பேக்கை எடுத்துக் கொண்ட உமா, வாங்க போகலாம் என்று வண்டிக்குள் ஏறினாள்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அந்த மருத்துவமனையின் எமர்ஜென்சி கதவுகள் திறந்து மூடின.
ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்த நைட் ட்யூட்டி டாக்டர் சாயங்காலம் தான் வந்திட்டு போயிருக்கீங்க “ என்றார் ஆச்சரியமாக.
அட்மிட் செய்து ப்ரிலிமினரி பரிசோதனைகளை முடித்து, கைனக்காலஜிஸ்ட்டுக்குப் போன் செய்தார்.

ட்ரிப் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பிரசவ வலி முழுவதும் வருவதற்கான மருந்து செலுத்தப் பட்டது.

பெங்களூரே போர்வைக்குள் குறுகிப் படுத்திருந்த அந்தக் குளிர்காலை ஐந்து நாற்பதுக்கு, பூவும், பெரிய பொட்டும் முகம் மலர்ந்த புன்னகையுடனும் டாக்டர் காயத்ரி கார்த்திக் வந்து வாழ்த்துக்கள் சொல்லி விட்டுப் பரிசோதித்தார்.

அதற்குள் பாதிக் கிறங்கி வெட வெடவென நடுக்கத்தில் எனர்ஜியெல்லாம் இழந்த உமாவைப் பார்த்து, இதுக்கே இவ்வளவு அழுகையா? நல்லா வலி வர இன்னும் நாலு மணி நேரமாகும் அதுவரைக்கும் எனர்ஜிய சேவ் பண்ணிக்குங்க என்றார் புன்னகையுடன்.
முள் குத்தினாலே முப்பது நாள்கள் வலியுடன் இருப்பதைப் போல உணரும் என் மனைவிக்குப் பிரசவ வலியெல்லாம் கற்பனையிலும் எண்ணவே முடியாப் பெருங்கடல்வலி.
எட்டரை மணிக்கு அவளது அலறலும் அழுகையும் டாக்டரையே அந்த அறைக்கு வரவழைத்து விட்டன.

எனக்கு நார்மல் வேண்டாம், சிசேரியன் செஞ்சிருங்க டாக்டர் என்று கைக்கூப்பினாள்.
ஒரு கணம் யோசித்த டாக்டர், சரி, என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்

பிரசவம் என்பது இளையராஜாவின் ராயல் ஃபில்ஹார்மோனிக் ஸிம்ஃபனி போல. அதே ஒத்திசைவுடன் பெண்ணுடலில் இருக்கும் ஹார்மோன்கள் சிம்ஃபனியாய் இயைந்து சிசுவுக்கு டாட்டா சொல்லி உலகைப் பார்க்க அனுப்பும் வைபவம்.

கர்ப்பப்பை, குழந்தையின் ஹார்மோன்,ப்ளாசண்ட்டா, பிட்யூட்டரி என்று எல்லோரும் குரூப் சாட்டில் இருந்து கொண்டு லைக்குக்களாகப் போட்டுத் தள்ளி, யுட்ரஸ் மஸில்களின் சுருக்கத்தில் சிசுவை முன்னால போ முன்னால போ என்று பல்லவன் பஸ் கண்டக்டராக நகர்த்தி விடும்.
செல்ஃபி எடுப்பதற்கு, தான் எந்த வேளையில் வெளியே வர ஆயத்தமாகலாம் என்பதை சிசுவேதான் நிர்ணயம் செய்கிறது என்று வெகு சமீப ஆய்வுகள், உறுதி செய்கின்றன.

கருக்கொண்ட காலம் முதல் வயிற்றில் வளரும் சிசு அளவில் பெருத்தும், உதைத்தும், அம்மாவின் பேச்சுக்கு எதிர்வினை புரிந்தும், எப்போதும் அவளுடன் தொடர்பில் இருந்தும், ஒரு பெண் தாயாகப் பரிணமிக்க எல்லாவிதத்திலும் ஒத்தாசை புரிகிறது.

ஆனால் பாவம் இந்த அப்பா தான் இதுபோன்ற உணர்வுத் தூண்டல்களோ, வளரும் சிசுவுடன் எந்தவிதத்திலும் தொடர்போ இல்லாமல் ஒரு ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் போல தன்னை உணருகிறான்.
பிரசவ வலி மூன்று கட்டங்களைக் கொண்டது. மூன்றாவது கட்டத்தில் தான் வலி மிகுந்து, க்ரீன் சிக்னல் கிடைத்து, சிசு வெளியே வரும்.

முதல், இரண்டாம் பகுதிகளைக் கடக்கும் முன்பே என் மனைவி வலியால் துடித்ததால் தான் டாக்டர் சற்றுப் பொறுத்திரு என்றார்.

வாழ்க்கையிலேயே மிகவும் கொடூரமான விஷயம் என்னவென்றால் நாம் மிகவும் நேசிப்பவர்கள் உயிர்போகும் வலியால் துடிக்கையில்,அவர்தம் வலியைக் குறைக்க நம்மால் எதுவுமே செய்ய முடியாமல் போய் கையறு நிலையில் நாம் நிற்பதுதான்.

அந்த நிலையிலும் என்னால் ஏதேனும் செய்து வேதனையைக் குறைக்க முடியும் என்று திடமாக நம்பினேன். அப்போதுதான் ஒரு யோசனை தோன்றியது. சந்தோஷத்துடன் என் மொபைலைக் கையில் எடுத்தேன்.

மொபைலை எடுத்து Breathing techniques for labour and birth என்று யூட்யூபில் தேடி அதைக் காண்பித்தேன்.

லேபர் வலி என்பது யுட்ரஸ் மஸில் கண்ட்ராக்‌ஷன் தான். மெதுவாக மேல் பகுதியில் தொடங்கும் இந்தச் சுருக்கும் வலி மெல்லக் கீழிறங்கி ஒரு அலை கரை சேர்வது போல வந்து அடங்கும். ஒவ்வொரு கண்ட்ராக்‌ஷனும் ஒரு நிமிடம் நீடிக்கும். அப்புறம் ஒரு நான்கைந்து நிமிடம் குட்டி ரெஸ்ட். மறுபடியும் கண்ட்ராக்‌ஷன்.

இந்த குட்டி ரெஸ்ட் எதற்கென்றால், குகைகளிலும், காடுகளிலும் வாழ்ந்த மனித இனத்தின் சங்கிலிக் கண்ணி கொடிய ஆபத்துக்களால் அறுந்து விடாமல் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள, தன் சந்ததியைப் பிரசவிக்கப் பாதுகாப்பான இடம் தேடி ஒதுங்கிக் கொள்ளவே இந்த ஐந்து நிமிட சைக்கிள் கேப் . பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே இந்த சைக்கிள் ஓடத்துவங்கியிருக்கிறது.

பிரசவத்திற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பே இந்த மூச்சுப்பயிற்சி பற்றிய வகுப்புக்குப் போக நினைத்தோம். அது பெங்களூரின் இன்னொரு கோடி. நடு வழியில் திடீரென்று பிரசவமாகி, குழந்தை எழுந்து மருத்துவமனைக்கு நடந்தே எங்களுடன் செல்லும் டிராஃபிக் ஜாம் ரிஸ்க் இருந்ததாலும், இதர அலுவல் அவசரத்திலும் அந்தப் பயிற்சிக்குச் செல்ல முடியவில்லை.
அந்த மூச்சுப் பயிற்சி வீடியோவை அப்போது பார்க்கும் அளவிற்கு என் மனைவிக்குப் பொறுமையோ, தெம்போ சுத்தமாக இல்லை.

எனவே அவளது இரண்டு கைகளையும் என் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு கண்களை மூடி என் மூச்சை அப்படியே ஃபாலோ செய்யச் சொன்னேன். மூக்கால் சுவாசத்தை உள்ளிழுத்து, வாயால் ஊஊஃப்ப்ப்ப் என்று பெரிதாக சப்தமிட்டு காற்றை வெளிவிடுவது. உள்ளிழுப்பதை விட சற்றே அதிக நேரம் வெளிவிடுவது.

இந்த Rhythmic breathing அம்மாவுக்கும் சிசுவுக்கும் தேவையான ஆக்ஸிஜனை தாராளமாகக் கொடுக்கும். வலியின் மீதே ஒருமுகமாகி இருக்கும் மனதை மடைமாற்றி மூச்சின் மீதுக் குவிக்கும்.

சிசுவை வெளித்தள்ளும் யுட்ரஸின் முயற்சிக்கு எதிராகக் கொடி பிடிக்காமல், உண்டியல் குலுக்காமல், பிரியாணி கொடுத்து ஆள் சேர்க்காமல் யூட்ரஸின் முயற்சிக்கு ஒத்தாசை செய்து வலியைக் குறைக்கும். முதல்வர் வரும் சாலை போல பிறப்புப் பாதை உடனே க்ளியராகி பிரசவத்தை இலகுவாக்கும்.

முதலில் யோசித்த என் மனைவி, இந்த வலியைக் குறைக்க என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிந்திருந்ததால், ரித்மிக் ப்ரீதிங்கை நான் செய்வதைப் போலே செய்யத் தொடங்கினாள்.அவளது வலியின் தீவிரத்தை என் கழுத்தின் பின்புறம் தோன்றிய நகக்கீறல்களால் நன்றாக உணர்ந்து கொண்டேன்.

ஒரு இருபது நிமிடங்கள் இந்தப் பயிற்சிக்குப் பின், சற்றே வலி குறைந்த மாதிரி ஒரு தெம்பு வந்தது. அறைக்குள் அப்போது வந்த டாக்டர் பரிசோதனை செய்து விட்டு, குழந்தை பிறக்கும் சமயம் வந்து விட்டதென அருகிலேயே இருக்கும் லேபர் வார்டுக்கு மாற்றச் சொன்னார்.
செருப்பை வெளியே விட்டு விட்டு சர்ஜன்கள் அணியும் தலை முதல் பாதம் வரை மூடிய பச்சை நிற உடையில், கிருமிநாசினி சொல்யூஷனில் நன்றாகக் கையைச் சுத்தமாக்கிக் கொண்டு லேபர் வார்டுக்குள் நானும் நுழைந்தேன்.

கர்ப்பகாலம் தொடக்கத்திலேயே, பெங்களூரில் எந்த மருத்துவமனையில் பிரசவ வார்டில் தந்தைக்கும் எண்ட்ரி உண்டென அலசிப் பார்த்து விட்டேன். நல்லவேளையாக நாங்கள் செக்கப்பிற்குச் சென்ற மணிப்பால் மருத்துவமனையிலும் அதற்கு அனுமதி உண்டென்பதால் அங்கேயே டெலிவரிக்குத் தீர்மானித்திருந்தோம்.

பெங்களூரின் சாலைகளில் ட்ராஃபிக் ஜாம் முழுவீச்சில் இருந்த அந்தக் காலைப் பொழுதில் அந்தப் பிரசவ ஹாலில் மகப்பேறு மருத்துவர், உதவி மருத்துவர், லேபர் நர்ஸ் அனைவருடனும் நானும்.
பிரசவ வேதனையை கணவன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. ஆனால் நம்பிக்கையைப் பகிர முடியும்.அவனது இருப்பும், கையணைப்பும் ஆயிரம் மருத்துவர்களின் துணைக்கு இணையானது என்பேன். என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு வலியில் துடித்துக் கொண்டிருந்த என் மனைவியின் முகத்தில் அதை நான் உணர்ந்தேன்.

சிசு வெளியே வர யத்தனிப்பதாக டாக்டர் சொன்னதும் அவளது கண்களில் கண்ணீரினூடே ஒரு பிரகாசம் பளிச்சிட்டது.
“புஷ்”, “புஷ்” என்று டாக்டர் அறிவுறுத்த அவளும் முயற்சி செய்தாள்.
ஒரு கணம் நிறுத்தச் சொல்லி, கர்ப்பப்பையின் வெளித்தள்ளும் இயக்கத்தோடு இயைந்து உனது உந்துதலும் இருக்க வேண்டும் என்று நெறிப்படுத்தினார்.

பிரசவம் என்பது குழந்தையின் வலிமையையும், தாயின் வலிமையையும் ஒருசேர உணரும் ஒரு உன்னத தருணம்.

“இதோ, தலை தெரிகிறது, இன்னும் கொஞ்சம் மூச்சுப் பிடித்து உந்தித் தள்ளு” என்று டாக்டர் சொல்ல, என் கைகளை அழுந்தப் பிடித்து ஹாவெனப் பேரொலியுடன் உந்தித் தள்ள, தண்ணீர்ப் பைக்குள் இருந்த சிசு வெளிப்பட்டது.

தொப்பூள் கொடியை அறுத்துக் கிருமிநாசினியை இட்டுக் குழந்தையைச் சுத்தம் செய்தவுடன் அழத் தொடங்கிற்று.

“பேபி பாய்” என்று டாக்டர் சொன்னதும் ஒருகணம் நாங்கள் இருவரும் ஆச்சரியமுற்றோம். பெண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என்று அதை விரும்பி எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த எங்கள் இருவருக்குமே சில நேனோ செகண்ட்கள் ஏமாற்றம் தோன்றி, அது குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்த மறு வினாடியே மறைந்தும் போனது.

முதன் முதலில் தன் குழந்தை இந்த உலகுக்கு வருவதைப் பார்க்கும் அந்த அற்புதக் கணம் வெகு சிலருக்கே கிட்டும்.

பிறந்த குழந்தையை, உடற்பாகங்கள் எல்லாம் இயல்பாயிருக்கினறனவா எனப் பரிசோதித்து விட்டு அங்க அடையாளங்களை என்னிடம் காட்டி விட்டு அதைக் குறித்துக் கொண்டார் ஒரு அசிஸ்டண்ட் டாக்டர்.

சுத்தமான துணியில் குழந்தையை சுற்றி என் கையில் கொடுத்தார்.
அந்த அறைக்கு வெளியே என் மாமியாரும் என் தோழி கவிதாவும் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தையைக் கொண்டு வந்து காண்பித்தவுடன், புத்தம் புது ரோஜாவாய்ப் பிறந்து சில நிமிடங்களே ஆன குழந்தையை முதல் முறை பார்த்துக் கையில் எடுத்து உணர்ச்சி மேலிட சந்தோஷத்தில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள் கவிதா.

சர்ஜிக்கல் உடையை மாற்றாமலே இருந்த நான் மீண்டும் மனைவியின் பக்கம் சென்றேன்.எனக்கு சிசேரியன் செஞ்சுருங்க என்று வலியால் கதறிய அவளுக்கு இயற்கை டெலிவரி வாய்த்தது இறையருளின் பெருங்கருணைதான்.

“ப்ளஸ்டு வித் பேபி பாய்” என்று என் ப்ளாக்பெரியில் எஸ் எம் எஸ்களை அனுப்ப ஆரம்பித்தேன்

ஜென்ரல் அனெஸ்தீஸியா

ஜெனரல் அனெஸ்தீசியா
பிரேமா சிஸ்டர் வந்து மீண்டும் ப்ளட் பிரஷரை சரி பார்த்தார்.பி.பி. கொஞ்சம் ஜாஸ்தி இருக்கு. அது நார்மலானதும் தான் ஆபரேஷன் என்றார்.

ஆபரேஷன் என்னவோ மைனர் தான்.கல்லூரியில் படிக்கையில் நெல்லிக்காய் அளவில் என் முதுகில் இருந்த ஒரு கொழுப்புக் கட்டி, சில வருடங்களில் தக்காளி அளவில் வளர்ந்து சில காலம் முன்பு, மணிப்பாலில் சர்ஜரி செய்யுமளவுக்கு என்னைக் கொண்டு வந்து விட்டிருந்தது.ஜென்ரல் அனெஸ்தீஸியா என்று தெரிந்தவுடன் எனக்கு பிபி எகிறி விட்டதோ என்று எனக்கே சந்தேகம்.

காரணம் இல்லாமல் இல்லை.
ஜென்ரல் அனெஸ்தீஸியா என்பது மருந்துகளால் உண்டாக்கப்படும் கோமா.மரணத்தின் வாசல் வரை சென்று காலிங் பெல்லை மட்டும் அழுத்தி விட்டு, வீட்டுக்குள் செல்லாமல் திரும்ப வரும் அதிசயம். ஸ்கெலிட்டல் மஸில்ஸ் எல்லாம் ரிலாக்ஸாகி, எந்த வலியையும் உணர முடியாது, மோட்டார் ரிஃப்ளெக்ஸஸ் எல்லாம் இழந்து போய், நினைவு தப்பி பாதாளத்தில் விழுந்து கிடக்கும். மைய நரம்பு மண்டலத்தின் ,செரிப்ரல் கார்டெக்ஸ், தலாமஸ், ரெடிகுலர் ஆக்டிவேடிங் சிஸ்டம்,ஸ்பைனல் கார்டு போன்ற இடங்களைத் தாக்கும் அனெஸ்தடிக் மருந்துகள், இவைகள் அனைத்துக்கும் சில மணி நேரம் எல் டி சி விடுமுறை கொடுத்து அனுப்பி விடுகிறது.

இந்த லீவை சாங்ஸன் செய்வதற்கு முன் உடம்பை ஆதி முதல் அந்தம் வரை சப்ஜாடாக பரிசோதிப்பர்.அதற்குப் பெயர் ப்ரி அனெஸ்தடிக் இவாலுவேஷன். முக்கியமாக நோயாளியின் வயது, எடை, பாடி மாஸ் இண்டெக்ஸ், மெடிக்கல் மற்றும் சர்ஜிகல் ஹிஸ்டரி,தற்போது உட்கொள்ளும் மருந்துகள் என்னென்ன? எவ்வளவு நேரமாக பட்டினி போடப் பட்டிருக்கிறார், இப்படி நீளும் அந்த லிஸ்ட். இவைகளுக்கேற்ற மாதிரி மயக்க மருத்துவர் ரத்தக் குழாய் வழி மருந்தா (இண்ட்ரா வீனஸ்) சுவாச வழி மருந்தா (இன்ஹலேஷன்) என்று பூவா தலையா செய்வார். சில நேரங்களில் இரண்டையும் ராவாக மிக்ஸ் செய்து ஜிவ்வென்ற மயக்கத்தை ஏற்றுவார்.

ப்ரீ அனெஸ்தடிக் கேர் ரூமில் இருந்த எனக்கு,ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்கை எடுத்துப் பொருத்தி விட்டு, என் தலைமாட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்த, பீப் பீப் ஒலிக்கும் மானிட்டரை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்த பிரேமா சிஸ்டர், உதட்டைப் பிதுக்கினார்.

ஜென்ரல் அனெஸ்தீசியாவை வெடனரி காலேஜில், ஃபார்மகாலஜியில் படித்தது தான். இனிமேல்தான் முதல் முறை அனுபவம்.மில்லி லிட்டர் கணக்கில் இருக்கும் வாமன மருந்துகள், நம் உடலில் விளைவிக்கும் விஸ்வரூப விளைவுகளை முதன்முதலாக அனுபவிப்பதில் கொஞ்சம் எக்ஸைட்மெண்டாக இருந்தது.

anesthesia
ஞாபகமாக, ஜெனரல் அனெஸ்தீஸியா கொடுக்க ஆரம்பித்து நூறிலிருந்து ஒன்று வரை மனதிற்குள் எண்ண வேண்டும், எத்தனையாவது கவுண்ட்டில் என் கான்ஸியஸ்னெஸ் எனக்கு டாட்டா சொல்கிறது என்று அறிந்து கொள்ள ஆசையாக இருந்தது.பிபி நார்மலானதும் தான் மயக்க மருந்து கொடுப்பர்.பிபி யைக் குறைக்க முதுகந்தண்டின் கீழே மனதை வைத்து கொஞ்சம் தியானம் செய்யலாம் என்று கண்களை மூடினேன்.சிஸ்டர் வந்து என் சலைனை நிதானப் படுத்தி மருந்தை செலுத்துவதை உணர முடிந்தது.

நான் இருப்பது ப்ரீ அனெஸ்தடிக் அறையில். இனிமேல் தான் என்னை சர்ஜரி தியேட்டருக்குக் கொண்டு சென்று பிரகாசமான ஒளி வெள்ளத்தில், ஆட்டோக் கிளேவ் செய்யப்பட்ட, கிருமிகள் எதுவுமில்லாத, இந்த வருடம் வைகையில் எழுந்தருளிய கள்ளழகர் உடுத்தியிருந்த பச்சைக் கலர் உடைகள் அணிந்த தேர்ந்த சர்ஜன், தம் குழுவோடு, அந்தக் கொழுப்புக் கட்டியைக் கீறி எடுத்து, தையல் போடுவார்.

இதெல்லாம் நடந்து கொண்டிருக்கையில் என் உடம்பில் இஇஜி, இசிஜி,பிபி,ஆக்ஸிஜன் அளவு,கார்பன் டை ஆக்ஸைடு அளவு, உடல் வெப்பநிலை,மயக்க மருந்தின் அளவு, எல்லாவற்றையும் ஆந்தைக் கண்களுடன் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கும் மானிட்டர்கள் இதில் ஏதேனும் அளவு மாறினால் கூக்குரலிடும்.உடனே, அதற்கேற்ற பரிகாரத்தை நர்ஸ்கள் அபாய கால வேகத்தில் செய்து முடித்து அனெஸ்தீஸியாவை அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல எங்கே வைக்க வேண்டுமோ அங்கே மெய்ண்டெய்ன் செய்வர். ஆபரேஷன் முகூர்த்தம் முடிந்தவுடன் போஸ்ட் ஆபரேடிவ் அறையில் வைத்திருந்து,உடம்பின் பிரதான உறுப்புகளின் பணிகள் எல்டிசி முடிந்து பழையபடி ரீஜாய்ன் செய்து விட்டதை உறுதி செய்தபின் நோயாளியை, வார்டுக்கு அனுப்புவர்.

ஒரு பத்து நிமிடங்கள் போயிருக்குமா?.இவ்வளவு நேரம் செய்த தியானத்திற்கு, என் பிபி கண்டிப்பாக நார்மலாக ஆகி இருக்கும் என்று நம்பிக்கையுடன் கண்களைத் திறக்கையில், மீண்டும் ஒரு தடவை நினைத்துக் கொண்டேன்.ஜெனரல் அனெஸ்தீஸியா செட் ஆகும்போது ஞாபகமாக நூறிலிருந்து ஒன்று வரை எண்ண வேண்டும் என்று. மானிட்டரின் பீப் பீப் ஒலி கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. மானிட்டரைப் பார்க்கத் தலையைத் திருப்பி, பிபி இப்ப நார்மலாயிடுச்சா? ஆபரேஷன் எப்ப ஆரம்பிப்பாங்க? என்று எதிரே இருந்த பிரேமா சிஸ்டரிடம் கேட்டேன்.
ஆபரேஷன் முடிஞ்சுருச்சு என்றார்.
அதான் ஜெனரல் அனஸ்தீஸியா. 🙂 🙂

படங்கள்: கூகுள்

ஃபேஸ்புக்கில் வெளியான லிங்க்: https://www.facebook.com/Rprakash.in/posts/531007103624834

இலையுதிர் காலம்- விட்டு விடுதலையாகி…

 

 

பாட்டி இறந்து விட்டார் என்கிற செய்தி வந்தவுடன், என்னதான் எதிர்பார்த்த ஒன்றாக இருந்தாலும் இனி பாட்டி இல்லை என்பதே சாஸ்வதமாகிப் போனதும், மனதுக்குள் ஒரு அடுக்கு சட்டென்று கலைந்தது. ஆனால், அடுத்த கணமே, ”இன்னும் ஏன் என் உயிர் போகாமல் இருக்குது?” என்று வலியைப் போர்த்திக் கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இறந்து கொண்டிருந்த பாட்டிக்கு இந்த மரணம் நிச்சயமாக ஒரு விடுதலையைத் தந்திருக்கும் என்று தோன்றியதும் வந்த அழுகையும் நின்றது.

பாட்டி என்பது இனி உடம்பில்லை, உடம்பின் தளைகள் இனி பாட்டிக்கில்லை என்கிற எண்ணமே எனக்கு நிறைவையும், நிம்மதியையும் கொடுத்தது.

காது கேட்காத கஷ்டம், கால் குடைச்சல் போன்ற உடம்போடு சம்பந்தப்பட்ட உபாதைகள் இனி பாட்டிக்கில்லை. வலி, துக்கம்,சந்தோசங்களைக் கடந்த வேறு ஒரு உலகத்திற்கு அவர் சென்று விட்டார் என்பது சற்று ஆசுவாசம் தந்தது.

அலுவலகத்தில் விடுப்பு சொல்லிவிட்டு, வீட்டுக்குக் கிளம்பினேன். வீட்டுக்கு சென்று விட்டு, ஒசூர் சென்று அங்கிருந்து சென்னை பஸ் ஏற வேண்டும்.

பரிமாணத் தடைகள் ஏதுமற்ற உலகில் இருக்கும் பாட்டி, இந்நேரம், இரண்டு நாள்களுக்குத் தேவையான துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு ஊருக்குக் கிளம்பும் என்னை அருகிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டு கூட இருக்கலாம் என்று தோன்றியது.

அவர் இறப்பதற்கு இரண்டு நாள்களுக்கு முன்புதான் என்னை வரச்சொல்லி, உன்னப் பாத்துட்டேன்ல. இனிமே நிம்மதியா உயிர் போயிரும் என்று சொன்னார்.

சாவை எதிர்கொண்டபின், “அட! இவ்வளவு தானா!” என்று சாவைப் பற்றி, அதில் அவருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம் பற்றி என்னிடம் சொல்ல நினைத்திருப்பாரோ?

சென்னையில், தங்கையின் வீட்டில் குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டியில் வைக்கப் பட்டிருந்த பாட்டியின் பொலிவான முகத்தைப் பார்த்ததும் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச துக்கமும் பறந்து போனது. மரணத்திற்கு முன் நான் பார்த்த, வலிகள் நிறைந்த,வேதனையான, இன்னும் மரணம் வாய்க்கவில்லையே என்கிற இயலாமைகள் நிறைந்த முகம் துளியும் இல்லை. துயரங்களனைத்தையும், உதறி எறிந்து விட்டு, பெரும் நிம்மதியான உறக்கத்தில் பாட்டி இருப்பதாகப் பட்ட்து.தான் மிகவும் பிரியமுடன் வணங்கும் ஆஞ்சநேயருக்கு, அவருக்கு மிகவும் பிடித்த துளசி மாலையைக் கட்டி அணிவிக்கையில் பாட்டிக்கு எப்படி ஒரு நிறைவு தோன்றுமோ அது போன்றதொரு நிறைவை அவர் முகத்தில்  பார்த்தேன்.மிகவும் பிரியமான நான் வந்தவுடன் கதறி,புரண்டு விழுந்து அழுவேன் என்கிற எண்ணத்தில் இருந்த என் வீட்டினருக்கே என் அமைதி ஆச்சரியமாக இருந்திருக்க்க் கூடும்.

சாமி விளக்கின் எண்ணெய் தீர்ந்தபின்னும் திரி எரிவது போல,தன் உடலில் இருந்த ஜீவன் ஒடுங்கிய பின்னும் எங்களுக்காக உழைத்த பாட்டி.

பாட்டிக்கு மரணம் வரவில்லை- பாட்டியே மரணத்தை எதிர்பார்த்துத் தேடிச் சென்றிருந்தார்.எட்டு மணிக்குத் துவங்க வேண்டிய இறுதிச் சடங்குகள் காலதாமதமாக பத்தரைக்குத் துவங்கின. பாட்டிக்கு இன்னும் வீட்டை விட்டுப் போக மனதில்லை என்று பேசிக் கொண்டார்கள்.இறுதிக்காரியங்கள் முடிந்து, அஸ்தியை எடுத்துக் கடலில் கரைத்தார்கள்.

உலகெங்கிலும், எல்லா சமூகங்களிலும் மரணத்தோடு தொடர்புடைய சடங்குகள், கட்டுப்பாடுகள்,நம்பிக்கைகள், என்று மரணத்தை விசேஷமாக்கும் செயல்பாடுகள் நிறைய உண்டு.எங்கள் வீட்டிலும் அவைகள் நடைபெற்றன. இறந்த ஆன்மா இந்த உடலிலிருந்து முழுவதும் விடைபெற்று, இவ்வுலக ஆசைகளில் இருந்தும் விடைபெற்று பரமபதம் அடைய இவைகள் மேற்கொள்ளப் படுகின்றன என்று படித்திருக்கிறேன். காவிரிக் கரையில், ஸ்ரீரங்கத்தில் தான தருமங்களுடன் கிரியைகள் நடைபெற்றன.

உறங்குவது போலும் சாக்காடு உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

ஆன்மா தனது பழைய சட்டையைக் களைந்து புதிய சட்டையை அணிகிறது என்று பகவத் கீதையில் பரந்தாமன் சொல்கிறார்.உடல்பெற்ற ஆத்மா, சிறுவயதிலிருந்து இளமைக்கும், இளமையிலிருந்து முதுமைக்கும் மாறுவதுபோலவே மரணத்தின் போது வேறு உடலுக்கு மாறுகின்றது.தன்னை உணர்ந்த ஆத்மா,இது போன்ற மாற்றத்தால் திகைப்பதில்லை”

ஒவ்வொரு மரணமும் மனிதனால் ஆகாத ஒன்று இவ்வுலகத்தில் உண்டு என்பதை மனிதனுக்கு நினைவுபடுத்தும் நினைவொலிதான்.(Reminder)

பாட்டியை இப்போது எப்படி வரையறுப்பது?

கலில்கிப்ரானின் இந்தக் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது.

நானொரு வார்த்தை சொல்ல
வந்தேன் !
நானதைச் சொல்ல வேண்டும்
இப்போது !
மரணம் என்னைத் தடுத்தால்
நாளைக்கு
உரைக்கப்படும் அது !
எனெனில்
நீடிக்கும் வரலாற்று நூலில்
வருங் காலம்
ஒருபோதும்
புறக்கணிப்ப தில்லை
ஒரு ரகசியத்தை !

அன்பின் மகிமை,
அழகின் ஒளிச்சுடர்
கடவுளின் பிரதி பலிப்பு !
அவற்றில் வாழப் பிறந்தேன் !
அவ்விதத்தில்
நானிங்கு வசிக்கிறேன் !
துரத்த முடியா தென்னை
அந்த வாழ்வு
அரங்கத்தை விட்டு !
ஏனெனில்
மரணத்திலும் நான் வாழ்பவன்
உயிரோடு வாழும்
என் வார்த்தைகள் மூலம் !

அவர் உடம்பில்லை. அவரது ஆன்மாவை நான் பார்க்க முடியாது.பாட்டி என்பது என்னில் இருக்கும் அவரது எண்ணம், சொல், செயல்கள், அவர் நிறைவேற்ற நினைத்த நல்ல காரியங்கள், அவர் என்னுள் ஏற்படுத்திய ஆழமான அதிர்வுகள் ஆகியவற்றின் மொத்தக் கலவையே இனி எனக்கு பாட்டி.இவைகள் எல்லாவற்றின் மூலமும் பாட்டி உண்டாக்கிய அன்புச் சங்கிலிகளின்  ஒரு வலிமையான கண்ணியாகவே என்னை நான் உணருகிறேன்.பாட்டி இறந்த பின்னும் இன்னும் இருக்கிறார்.