Featured Posts

<< >>

When Mrs.Vani Jayaram met me


பிரபல பிண்ணனிப் பாடகி திருமதி.வாணி ஜெயராம் அவர்களுடன் பணிபுரிந்த போது தனக்கு நேர்ந்த சுவையான அனுபவங்களை எனது மாமா திரு.ராகவேந்திர ராவ் விவரிக்கிறார். Note: My Uncle Mr.A.Raghavendra Rao had an opportunity to work with Mrs.Vani Jayaram.He


born baby

மூன்று வருடங்களாகி விட்டன- “எனக்கு நார்மல் டெலிவரி வேண்டாம், சிசேரியனே செஞ்சிருங்க டாக்டர்” பன்னிரெண்டு மணியாகி விட்டது படுப்பதற்கு. மூன்று மணிக்கு என்னை எழுப்பி, “ஹாஸ்பிடல் போகணும்” என்றாள் உமா. டெலிவரிக்கு இன்னும் மூன்று வாரங்கள் இருக்கின்றன என்று முன் தினம்

இந்தியாவின் பட்டினியைப் போக்கியவர்

கும்பகோணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அந்தச் சிறுவனுக்கு அவன் அப்பா தான் ஆதர்சம். அப்பா டாக்டர் எம்.கே.சாம்பசிவம், பிரசித்தி பெற்ற சர்ஜன்.மஹாத்மா காந்தியின் அடியொற்றி, வெள்ளையர்களை எதிர்த்து அந்நியத் துணிகளை எரிக்கும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்; கடவுளுக்கும் ஹரிஜன மக்களுக்கும் இடையே இருந்த கோவில்

சூரிய ஒளி கடிகாரம் :)

எலெக்ட்ரானிக் வாட்சுகள் இருபதுக்கும் நாற்பதுக்கும் சீரழியத் துவங்கின காலம் அது. இருந்தாலும்,எங்கள் வகுப்பில் ஒருவரும் வாட்ச் கட்டவில்லைஆனால் ஒவ்வொரு பீரியட் முடிவதும், வீட்டுக்கு பெல் அடிக்கும் நேரம் நெருங்கி விட்டதும் எங்களுக்கு மிகச் சரியாகத் தெரியும். வகுப்பின் ஓடுகளில் பதிக்கப் பட்ட

காப்பிப் பொடியும் காணாமல் போன இண்டலக்சுவலும் :)

”காவேரி மஹாலுக்கு எதிர்த்தாப்புல இருக்குற வெண்ணைக் கடையில கால்கிலோ வெண்ணை வாங்கிக்க.” ”சரி.” ”கிருஷ்ணா காஃபில கால் கிலோ ஸ்பெஷல் பி.பி காஃபிப்பொடி. சிக்கரி தனியா வாங்கிக்க.” ”சரி.” ”சேர்மன் ஸ்டோர்ல அப்பளக் கட்டு ஒண்ணு”. ”ம்.” ”இந்தா பணம். இருவது

When Mrs.Vani Jayaram met me


பிரபல பிண்ணனிப் பாடகி திருமதி.வாணி ஜெயராம் அவர்களுடன் பணிபுரிந்த போது தனக்கு நேர்ந்த சுவையான அனுபவங்களை எனது மாமா திரு.ராகவேந்திர ராவ் விவரிக்கிறார்.

Note: My Uncle Mr.A.Raghavendra Rao had an opportunity to work with Mrs.Vani Jayaram.He shared his hearty musings.

Some have all the work and no play. One needs to be a Jack of all trades but master of none. It is common that when we meet new friends, after a little conversation they ask us as to what our hobbies are. As in the place of work many have the consensus of mind, persons endowed with same hobbies become good friends and they flock together. “Birds of the same feather flock together.”

I was as prosaic as a mule. Unfortunately, work was worship for me and not warship I clarify. Working more and more will lead us to speed and efficiency if not complete perfection, for “Perfection when reached, perishes,” Emerson said. I did not embrace any hobby.

My colleagues who joined later stunned me with their amazing hobbies. In the group, we had a cartoonist Mr. M.S. Ramakrishna, a versatile singer Mr. GGK Murthy, a drum beater as well as a short story writer Mr. Raghuram and a critic Mr Krishna Murthy. The newly joined girls were singers and writers. They all chided me whenever I was free. In spite of this, I never had given a thought to acquire a hobby. All the girls called me younger brother while the boys called me daddy as I was younger than them, but senior in service having joined the bank early. With this, the climate was very congenial to work. Being senior they looked to me for guidance and in return they tried to display skills in their hobbies.

Whenever transfers took place, it was customary for us to hold a farewell meeting in the Staff Canteen. While we munched some snacks, our chief (we would have called him ‘boss ’but he would not approve as boss in the movies represented the character of a villain) asked the lady employees to sing a few songs and they obliged. Then a few speeches appreciating the good performance of the ones would ensue.

In the year 1967, one Ms. Doraiswamy Kalaivani was transferred from State Bank of India, Madras (Chennai) to Hyderabad Local Head Office. She was posted in our Department. She was not only beautiful and fair but also senior to all of us. She thus bagged a good desk to work. She was not garrulous like all of us. She was not even smiling at us. She was taciturn but silently worked hard. When she was around, we observed silence and her searching eyes, we felt, had some questions. Thus a month had passed by.

One of the officers had been transferred on promotion and a party as usual was arranged. Lady employees sang a few songs. Our chief looked at Ms. Kalaivani and requested her to sing a song. She nodded her head and sang with her mellifluous voice Lataji’s famous number, “O Sajana… Barakha Bahaar Ayee…. Akhiyonme Pyar Laayee.” The song sequence was shot in the movie on Nutan in the film PARAKH. With the renewed request, she sang, “Ajaare Main To Kab Se Khadi Is Paar …..” again a Lataji’s number from the movie, “Madhumati” starring Dilip Kumar and Vijayanthimala, music scored by Salil Chowdhary. For a moment, we were all awe-struck at her voice as it was no different from Lataji’s in a tape.
Whenever a function was arranged Ms. Kalaivani sang many Hindi songs though she hailed from Madras State (Tamil Nadu). Our enquiries revealed that she was the artist from All India Radio, Madras (Chennai). This news made the budding singers back away at subsequent farewell functions.
At one of such farewell parties, when we finished our hot beverage, coffee, the chief asked her to sing a song. Everyone said so in chorus. When we were eagerly waiting as to which song she would select to render, she said, “I won’t sing. Why not others sing this time?” We disbelieved our ears as we confronted a “No” from her for the first time. And more so, she was a personification of excellent manners.

The whole atmosphere of joy soon turned gloomy. Stony silence pervaded. After a few minutes, our chief touched my hands and asked me to come to their rescue. It should have been a joke and for the first time I cursed myself for being his Personal Assistant. In the officialdom, my brain worked faster and found almost possible solutions to the problems. But this was nothing less than taking me to the altar for beheading.

However, to dispel the peculiar situation, I read out from my memory the lyrics of the only song I heard and heard in the radio in those days. The romantic song, “Yu Rooto Na Haseena Meri Jaan Pe Banjaati Hain, Meri Jaan Pe Ban Jayegi….” by Rafi Saab from the movie, NEEND HAMARI KWAAB TUMHARE, starring Shashi Kapoor and Nanda, music scored by Kalyanji Anandji.

Ms. Kalaivani knew the song and she laughed and laughed. She looked at me and said, “You fellow, you are younger to me and how dare you sing such a number when I lost my cool for a while.”
I said, “Sorry Vaani. I knew only this song. You must have observed when the prospective groom is shown to a girl, she sings only one particular song, ‘Lambodara Lakumikara’— practised tapping effortlessly the keys of a harmonium. Let there be interviews after interviews but she sings the same song unmindful of the result.”

She smiled at me gracefully and rendered two songs and another one by way of a bonus. The changed climate brought cheers to all of us on that evening.

The next day she approached my desk and told me, “ARR, I have a home work for you. You should listen to old, pretty old and new songs from 7.00 a.m. to 9.00 a.m. in radio Ceylon. If I choose any song from them and sing, you should point out errors.” What a punishment for me just because I came to the rescue of our chief the previous evening! I have no other alternative than to listen to the songs dutifully and intelligently escaped from the household chores expected of me from my family members.
I used to have desk lunch in the office and attended confidential work. Ms. Kalaivani appeared during recess and pulled me to the record room nearby. My fears grew as the tests would begin. She sang even the latest songs. If I did not comment, she became serious and goaded me to listen again. Thus I was a listener by compulsion. Her voice had a magical effect upon me in due course.

Ms. Kalaivani got married and was addressed as Mrs. Vani Jayaram. She was at her request transferred to Mumbai. She resigned her job later and took lessons in Hindustani music. The great movie maker Hrishikesh Mukherjee and Vasant Desai on a voice test found her voice as suitable for playback singing in Hindi. Thus she came to sing in the movie, Guddi in which Jaya Bhadhuri made her debut. Her songs, “Bolere Papihara Papihara….”and “ Humko Mann Ki Shakti Dena…..” turned out to be quite popular and made an indelible mark.

Once she came to me and looked very much worried. “What’s the matter, madam?” I enquired. She told me, “ARR, I have tonsillitis.” “So what?” I questioned her. “See, I have also kerotese tonsils and I was advised by the ENT Specialist to undergo a minor operation.” “Operation!” she shrieked. “I don’t think I will ever undergo. I am afraid of my voice being affected. I shall see that I get cured by medicines only.” I admired her confidence in medicines while the surgeon told me operation being the only way to remove tonsils.

I had my operation done and was back in a day. When I told her that everything went off well, she was happy. But she continued intake of medicines and her tonsillitis vanished after a few months.
Words are not enough to praise this most versatile playback singer.

Music makes audience spell-bound and no music touches the hearts of listeners unless supported by powerful and suitable voice. Composers though came out with various rhythms need a voice to reach the audience.

While describing the classic Hindi film songs, Anirudha Bhatta Charjee and Balaji Vittal in their book, Gata Rahe Mera Dil, under the chapter, ‘Monsoon Melody’ paid encomiums to Mrs. Vani Jayaram when she debuted as a playback singer in Hindi films and the first song she sang was, ‘Bole re papihara, papihara’ in the film Guddi (1971), Lyrics written by Gulzar and music scored by Vasant Desai.

Hrishikesh Mukherjee wanted Guddi to feature fresh talent. So, he cast Jaya Bhaduri, an FTII graduate, in the lead role with Bengali actor Samit Bhanja, who was not as well known in Bombay. The director wanted a new voice as well. “Look, I’ve signed on a new girl who is fresh from the FTII in Pune. And I want a fresh voice because the theme is like that,’ the film maker told Vasant Desai, who had been signed on to score the music of Guddi.

Faced with the challenge, Desai recalled a conversation he had had with Ustad Abdul Rehman Khan of the Patiala gharana. The ustad had mentioned a young south Indian girl who was intelligent and had a good voice. She was a trained Carnatic singer and had moved to Bombay from Madras because her husband had been posted there as the executive secretary in the Indo-Belgian Chamber of Commerce and Industry. ‘You must hear Vani Jayaram,’ the ustad had said to Vasant Desi.

Gulzar says, ‘Vasant Dada had given me a tune for a situation and I was writing the lyrics. Vani used to come regularly to Vasant Dada’s place to learn music. I would also observe her sketching flowers and birds on her music notebook, like a child in a class. That is my first memory of Vani. Vasant Dada trained her along with a lot of other students whom I have often seen being trained on chorus songs. A couple of these students were working for Indian Airlines!’

Vani Jayaram started learning Hindustani music from Ustad Abdul Rehman Khan sahab who also taught Manna Dey, Mahendra Kapoor, Suman Kalyanpur and Sudha Malhotra. According to the singer, ‘The audition for this song took place at Vasant Desaiji’s place at Shivaji Park. Hrishi-da and Gulzar sahab were also present, and Hrishi-da decided to include me immediately. “Vani will sing all the three songs of Guddi”, was their unanimous verdict.
Thus a new voice entered the world of Hindi playback.

Vani continues, “The first song to be recorded was a Meera bhajan “Kaisi jiyoon ri mai Hari bin kaise jiyoon”, on 22nd December 1970. Pt Hari Prasad-ji played the flute in my very first film recording. The second song was recorded in April 1971. This was “Humko mann ki shakti dena.” Jaya-ji (Jaya Bhadhuri) came for the recording. The third song to be recorded was “Bole re papihara” in July 1971.
This brings us to the genesis of the film’s most popular and endearing song, “Bole re papihara.”
Niyamat Kahan, aka Sadarang, was a court musician of the Mughal emperor Muhammad Shah Rangila. Considered a pioneer in the field of khayal, he is credited with any compositions. Of these, ‘Bole re papihara’, in Raga Mian Malhar, has been sung time and again by classical exponents like Ramakrishna Bua Vaze, Kumar Gandharva, D.V. Paluskar and Gangubai Hangal, Vasant Desai used this composition to create the universally loved film version.

Desai’s composition ‘Jhir jhir barse saawani ankhiyaan,’ sung by Lata Mangeshkar and shot on Sumita Sanyal in her debut Hindi film, Aashirwaad (1968), was in Raga Gaud Malhar. The first two lines of the second stanza in this song, ‘Baawari birhan kal nap aye/pal beete jaise jug jaaye’ seem almost like the cue Desai wanted for the antara of his song in Guddi.

Desai’s trusted associates were also involved in the creation of this classic. ‘Mr. Sebastian helped with the orchestration. Vasant Achrekar was on the table and the other percussionist was Lala Sattar. The sitar and sarod (the all-important string instruments for a classical raga-based score) were rendered by Jairam Acharya and Zarin Daruwala respectively. The flute was played by Sumant Raj-ji as Pt Hari Prasad-ji was not present on the day of recording. After the recording Hrishi-da remarked, “Don’t ask her how she is feeling. She is dazed.” Vani recalls.

Guddi hit theatres on 17th September 1971 and
Rocked the box office with ‘Bole re papihara’
Young Vani seemed to have managed to make a dent
In the field of Indian female playback singing,
Dominated by sisters Lata Mangeshkar and Asha
Bhonsle. Guddi was, after all, an all-female playback
Album with no Mangeshi voice.


‘Hrishi-da shot the song at the Kanheri Caves in Borivali National Park (now renamed Sanjay Gandhi National Park) in Bombay. He took long shots of the caves and very deftly mixed the same with the close shots he had taken in the studios,’ says Gulzar, the film’s storywriter and lyricist.
Guddi’s success was not just about ‘Bole re papihara. ‘Humko mann ki shakti dena’ became a prayer in almost all schools across India. For this song, based on Raga Kedar, Desai used the tune of the antara of his own Raga Behaag-based composition, ‘Tere sur aur mere geet’ (Goonj Uthi Sehnai, 1959), in the interlude to give the song the feel of a misra raga.

The third number by Vani, the bhajan ‘Hari bin kaise jiyoonri,’ was taken out of the movie and replaced by Lata Mangeshkar’s ‘Aaja re pardesi.” ‘For a week the movie ran in Delhi with my bhajan but after that, I don’t know why, it was replaced with ‘Aaja re pardesi.” And the birthday party sequence in which Guddi sings this song, was reshot,’ Vani said.

Vasant Desai remains another unsung great of Indian film music. His untimely and gruesome death pains Vani Jairam to this day. ‘He had gone to Cambridge Court building on Peddar Road. He had just finished recording some patriotic songs at H.M.V. Studios for S.B. Chavan-ji, who was the chief minister of Maharashtra. The building’s lift was not working properly and was under repair and Kailash Jaiswal-ji, who was with him, told Vasant-ji, “Dada, let us take the stairs and not the lift.” Vasant-i said he was tired and wanted to take the lift, and put his foot inside it. The door was open but the lift started moving. Its car went up and came down, crushing Vasant-ji.”

Guddi was remade in Tamil in 1975 as
Cinema Paithiyam, starring Jayachitra in the lead role
And the then not-so-well-known Kamal Haasan in the
Role Samit Banja had.


Just before entering the ill-fated lift, he is believed to have told Kailash Jaiswal about Vani. ‘Look at Vani. She is so busy with south Indian films. But when I wrote to her saying that there was a programme in Delhi and asked her if she could come, she immediately replied, “dada, anything, anywhere for you. I will leave all my work and come.”
Unfortunately, Vasantji and Vani could never meet for another song.

Vani Jayaram visited Hyderabad and our Bank in 1968. She asked for me and one of her friends guided her to me. I was busy and when she suddenly appeared in front of me, I felt I was dreaming. She enquired about my welfare. I told her, “I am happy that you became a playback singer but I could not improve myself in music. I bought the GUDDI film (Jayabhadhuri debuted) songs record and I am indeed proud of you.” She replied, “Do not lie. I still remember the song you sang on that day. And, she rendered the complete song, “Yu Rooto Na Haseena Meri Jaan Pe Banjati Hain….” in a low voice. She said she loved the Rafi Saab’s number and learnt by heart. It was a very nice gesture of her to have called on me.

Thereafter, there was no stopping. She elevated herself and thus reached the pinnacle of perfection in the art of singing. She thus rendered many songs in Hindi, Telugu, Tamil and Kannada.
It was once our Branch Inspector on Mobile Duty noticed Mrs. Vani Jayaram at Delhi Palem airport lounge. He knew her when he was at LHO and introduced himself to her. While conversing with him, she asked, “Sir, do you know one red little chap who was in Local Head Office?” The Inspector being my close friend said, “You mean ARR, Madam? He is fine but now listening to the songs in the tape recorder and not through radio.” Now it came to my mind the perseverance of Abhishek Bachan, who is in love with Kareen Kapoor in the movie, “Main Prem Ki Diwani Hoon.” When the heroine asks him whether he knew how to ride a bicycle, Abhishek learns and rides and rides eternally.
Unfortunately, I did not have the opportunity of either telephoning or meeting her after 1998. Yet she lived in my heart as her songs echoed often in my ears.

Now she is one of the judges in the musical programmes in television channels and speaking chaste Telugu (the regional language in Andhra Pradesh).

Our State Bank of India has produced the best of sportsmen, actors, cartoonists and singers who not only popularised themselves with their merit and acumen in their respective fields but also enhanced the image of the Bank. We are all indeed very proud of such a rare Institution.


born baby

மூன்று வருடங்களாகி விட்டன-
“எனக்கு நார்மல் டெலிவரி வேண்டாம், சிசேரியனே செஞ்சிருங்க டாக்டர்”
born baby
பன்னிரெண்டு மணியாகி விட்டது படுப்பதற்கு. மூன்று மணிக்கு என்னை எழுப்பி, “ஹாஸ்பிடல் போகணும்” என்றாள் உமா. டெலிவரிக்கு இன்னும் மூன்று வாரங்கள் இருக்கின்றன என்று முன் தினம் சாயங்கால ஹாஸ்பிடல் விசிட்டில் உறுதி செய்திருந்தார்கள்.

சரி, சும்மாவாச்சும் போய்ட்டு வருவமே என்று ஃபோனை எடுத்து முன்பே குறித்து வைத்திருந்த, வீட்டுக்கு இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்குள்ளாக இருக்கிற டாக்சி டிரைவரை எழுப்பினேன். இரண்டாவது ரிங்கில் எடுத்தவர், சார் இப்பதான் டென் ஹவர்ஸ் டிரைவிங்ல அவுட்ஸ்டேஷன் டூர் போய்ட்டு வந்து இறங்கிப் படுத்துக் காலை நீட்டறேன் என்றார்.
இரண்டாமவரை அழைத்ததில் அஞ்சு நிமிஷத்தில் சொன்னவாறே வந்தார்.

தன் சிநேகிதிகள் கொடுத்த ஐடியாப் படி வலி வந்தால், ஹாஸ்பிடலுக்குப் போகும் போது என்னென்ன கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிற ஒரு 25 ஐட்டங்கள் கொண்ட லிஸ்ட்டை பிரசவ தேதிக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே ரெடிபண்ணி அவைகளை எல்லாம் ஒரு பெரிய பேக்கில் ஏற்கனவே தயார்.

ரூமுக்குள் போய் அந்தப் பெரிய பேக்கை எடுத்துக் கொண்ட உமா, வாங்க போகலாம் என்று வண்டிக்குள் ஏறினாள்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அந்த மருத்துவமனையின் எமர்ஜென்சி கதவுகள் திறந்து மூடின.
ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்த நைட் ட்யூட்டி டாக்டர் சாயங்காலம் தான் வந்திட்டு போயிருக்கீங்க “ என்றார் ஆச்சரியமாக.
அட்மிட் செய்து ப்ரிலிமினரி பரிசோதனைகளை முடித்து, கைனக்காலஜிஸ்ட்டுக்குப் போன் செய்தார்.

ட்ரிப் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பிரசவ வலி முழுவதும் வருவதற்கான மருந்து செலுத்தப் பட்டது.

பெங்களூரே போர்வைக்குள் குறுகிப் படுத்திருந்த அந்தக் குளிர்காலை ஐந்து நாற்பதுக்கு, பூவும், பெரிய பொட்டும் முகம் மலர்ந்த புன்னகையுடனும் டாக்டர் காயத்ரி கார்த்திக் வந்து வாழ்த்துகள் சொல்லி விட்டுப் பரிசோதித்தார்.

அதற்குள் பாதிக் கிறங்கி வெட வெடவென நடுக்கத்தில் எனர்ஜியெல்லாம் இழந்த உமாவைப் பார்த்து, இதுக்கே இவ்வளவு அழுகையா? நல்லா வலி வர இன்னும் நாலு மணி நேரமாகும் அதுவரைக்கும் எனர்ஜிய சேவ் பண்ணிக்குங்க என்றார் புன்னகையுடன்.
முள் குத்தினாலே முப்பது நாள்கள் வலியுடன் இருப்பதைப் போல உணரும் என் மனைவிக்குப் பிரசவ வலியெல்லாம் கற்பனையிலும் எண்ணவே முடியாப் பெருங்கடல்வலி.
எட்டரை மணிக்கு அவளது அலறலும் அழுகையும் டாக்டரையே அந்த அறைக்கு வரவழைத்து விட்டன.

எனக்கு நார்மல் வேண்டாம், சிசேரியன் செஞ்சிருங்க டாக்டர் என்று கைக்கூப்பினாள்.
ஒரு கணம் யோசித்த டாக்டர், சரி, என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்

பிரசவம் என்பது இளையராஜாவின் ராயல் ஃபில்ஹார்மோனிக் ஸிம்ஃபனி போல. அதே ஒத்திசைவுடன் பெண்ணுடலில் இருக்கும் ஹார்மோன்கள் சிம்ஃபனியாய் இயைந்து சிசுவுக்கு டாட்டா சொல்லி உலகைப் பார்க்க அனுப்பும் வைபவம்.

கர்ப்பப்பை, குழந்தையின் ஹார்மோன்,ப்ளாசண்ட்டா, பிட்யூட்டரி என்று எல்லோரும் குரூப் சாட்டில் இருந்து கொண்டு லைக்குக்களாகப் போட்டுத் தள்ளி, யுட்ரஸ் மஸில்களின் சுருக்கத்தில் சிசுவை முன்னால போ முன்னால போ என்று பல்லவன் பஸ் கண்டக்டராக நகர்த்தி விடும்.
செல்ஃபி எடுப்பதற்கு, தான் எந்த வேளையில் வெளியே வர ஆயத்தமாகலாம் என்பதை சிசுவேதான் நிர்ணயம் செய்கிறது என்று வெகு சமீப ஆய்வுகள், உறுதி செய்கின்றன.

கருக்கொண்ட காலம் முதல் வயிற்றில் வளரும் சிசு அளவில் பெருத்தும், உதைத்தும், அம்மாவின் பேச்சுக்கு எதிர்வினை புரிந்தும், எப்போதும் அவளுடன் தொடர்பில் இருந்தும், ஒரு பெண் தாயாகப் பரிணமிக்க எல்லாவிதத்திலும் ஒத்தாசை புரிகிறது.

ஆனால் பாவம் இந்த அப்பா தான் இதுபோன்ற உணர்வுத் தூண்டல்களோ, வளரும் சிசுவுடன் எந்தவிதத்திலும் தொடர்போ இல்லாமல் ஒரு ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் போல தன்னை உணருகிறான்.
பிரசவ வலி மூன்று கட்டங்களைக் கொண்டது. மூன்றாவது கட்டத்தில் தான் வலி மிகுந்து, க்ரீன் சிக்னல் கிடைத்து, சிசு வெளியே வரும்.

முதல், இரண்டாம் பகுதிகளைக் கடக்கும் முன்பே என் மனைவி வலியால் துடித்ததால் தான் டாக்டர் சற்றுப் பொறுத்திரு என்றார்.

வாழ்க்கையிலேயே மிகவும் கொடூரமான விஷயம் என்னவென்றால் நாம் மிகவும் நேசிப்பவர்கள் உயிர்போகும் வலியால் துடிக்கையில்,அவர்தம் வலியைக் குறைக்க நம்மால் எதுவுமே செய்ய முடியாமல் போய் கையறு நிலையில் நாம் நிற்பதுதான்.

அந்த நிலையிலும் என்னால் ஏதேனும் செய்து வேதனையைக் குறைக்க முடியும் என்று திடமாக நம்பினேன். அப்போதுதான் ஒரு யோசனை தோன்றியது. சந்தோஷத்துடன் என் மொபைலைக் கையில் எடுத்தேன்.

மொபைலை எடுத்து Breathing techniques for labour and birth என்று யூட்யூபில் தேடி அதைக் காண்பித்தேன்.

லேபர் வலி என்பது யுட்ரஸ் மஸில் கண்ட்ராக்‌ஷன் தான். மெதுவாக மேல் பகுதியில் தொடங்கும் இந்தச் சுருக்கும் வலி மெல்லக் கீழிறங்கி ஒரு அலை கரை சேர்வது போல வந்து அடங்கும். ஒவ்வொரு கண்ட்ராக்‌ஷனும் ஒரு நிமிடம் நீடிக்கும். அப்புறம் ஒரு நான்கைந்து நிமிடம் குட்டி ரெஸ்ட். மறுபடியும் கண்ட்ராக்‌ஷன்.

இந்த குட்டி ரெஸ்ட் எதற்கென்றால், குகைகளிலும், காடுகளிலும் வாழ்ந்த மனித இனத்தின் சங்கிலிக் கண்ணி கொடிய ஆபத்துக்களால் அறுந்து விடாமல் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள, தன் சந்ததியைப் பிரசவிக்கப் பாதுகாப்பான இடம் தேடி ஒதுங்கிக் கொள்ளவே இந்த ஐந்து நிமிட சைக்கிள் கேப் . பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே இந்த சைக்கிள் ஓடத்துவங்கியிருக்கிறது.

பிரசவத்திற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பே இந்த மூச்சுப்பயிற்சி பற்றிய வகுப்புக்குப் போக நினைத்தோம். அது பெங்களூரின் இன்னொரு கோடி. நடு வழியில் திடீரென்று பிரசவமாகி, குழந்தை எழுந்து மருத்துவமனைக்கு நடந்தே எங்களுடன் செல்லும் டிராஃபிக் ஜாம் ரிஸ்க் இருந்ததாலும், இதர அலுவல் அவசரத்திலும் அந்தப் பயிற்சிக்குச் செல்ல முடியவில்லை.
அந்த மூச்சுப் பயிற்சி வீடியோவை அப்போது பார்க்கும் அளவிற்கு என் மனைவிக்குப் பொறுமையோ, தெம்போ சுத்தமாக இல்லை.

எனவே அவளது இரண்டு கைகளையும் என் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு கண்களை மூடி என் மூச்சை அப்படியே ஃபாலோ செய்யச் சொன்னேன். மூக்கால் சுவாசத்தை உள்ளிழுத்து, வாயால் ஊஊஃப்ப்ப்ப் என்று பெரிதாக சப்தமிட்டு காற்றை வெளிவிடுவது. உள்ளிழுப்பதை விட சற்றே அதிக நேரம் வெளிவிடுவது.

இந்த Rhythmic breathing அம்மாவுக்கும் சிசுவுக்கும் தேவையான ஆக்ஸிஜனை தாராளமாகக் கொடுக்கும். வலியின் மீதே ஒருமுகமாகி இருக்கும் மனதை மடைமாற்றி மூச்சின் மீதுக் குவிக்கும்.

சிசுவை வெளித்தள்ளும் யுட்ரஸின் முயற்சிக்கு எதிராகக் கொடி பிடிக்காமல், உண்டியல் குலுக்காமல், பிரியாணி கொடுத்து ஆள் சேர்க்காமல் யூட்ரஸின் முயற்சிக்கு ஒத்தாசை செய்து வலியைக் குறைக்கும். முதல்வர் வரும் சாலை போல பிறப்புப் பாதை உடனே க்ளியராகி பிரசவத்தை இலகுவாக்கும்.

முதலில் யோசித்த என் மனைவி, இந்த வலியைக் குறைக்க என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணிந்திருந்ததால், ரித்மிக் ப்ரீதிங்கை நான் செய்வதைப் போலே செய்யத் தொடங்கினாள்.அவளது வலியின் தீவிரத்தை என் கழுத்தின் பின்புறம் தோன்றிய நகக்கீறல்களால் நன்றாக உணர்ந்து கொண்டேன்.

ஒரு இருபது நிமிடங்கள் இந்தப் பயிற்சிக்குப் பின், சற்றே வலி குறைந்த மாதிரி ஒரு தெம்பு வந்தது. அறைக்குள் அப்போது வந்த டாக்டர் பரிசோதனை செய்து விட்டு, குழந்தை பிறக்கும் சமயம் வந்து விட்டதென அருகிலேயே இருக்கும் லேபர் வார்டுக்கு மாற்றச் சொன்னார்.
செருப்பை வெளியே விட்டு விட்டு சர்ஜன்கள் அணியும் தலை முதல் பாதம் வரை மூடிய பச்சை நிற உடையில், கிருமிநாசினி சொல்யூஷனில் நன்றாகக் கையைச் சுத்தமாக்கிக் கொண்டு லேபர் வார்டுக்குள் நானும் நுழைந்தேன்.

கர்ப்பகாலம் தொடக்கத்திலேயே, பெங்களூரில் எந்த மருத்துவமனையில் பிரசவ வார்டில் தந்தைக்கும் எண்ட்ரி உண்டென அலசிப் பார்த்து விட்டேன். நல்லவேளையாக நாங்கள் செக்கப்பிற்குச் சென்ற மணிப்பால் மருத்துவமனையிலும் அதற்கு அனுமதி உண்டென்பதால் அங்கேயே டெலிவரிக்குத் தீர்மானித்திருந்தோம்.

பெங்களூரின் சாலைகளில் ட்ராஃபிக் ஜாம் முழுவீச்சில் இருந்த அந்தக் காலைப் பொழுதில் அந்தப் பிரசவ ஹாலில் மகப்பேறு மருத்துவர், உதவி மருத்துவர், லேபர் நர்ஸ் அனைவருடனும் நானும்.
பிரசவ வேதனையை கணவன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. ஆனால் நம்பிக்கையைப் பகிர முடியும்.அவனது இருப்பும், கையணைப்பும் ஆயிரம் மருத்துவர்களின் துணைக்கு இணையானது என்பேன். என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு வலியில் துடித்துக் கொண்டிருந்த என் மனைவியின் முகத்தில் அதை நான் உணர்ந்தேன்.

சிசு வெளியே வர யத்தனிப்பதாக டாக்டர் சொன்னதும் அவளது கண்களில் கண்ணீரினூடே ஒரு பிரகாசம் பளிச்சிட்டது.
“புஷ்”, “புஷ்” என்று டாக்டர் அறிவுறுத்த அவளும் முயற்சி செய்தாள்.
ஒரு கணம் நிறுத்தச் சொல்லி, கர்ப்பப்பையின் வெளித்தள்ளும் இயக்கத்தோடு இயைந்து உனது உந்துதலும் இருக்க வேண்டும் என்று நெறிப்படுத்தினார்.

பிரசவம் என்பது குழந்தையின் வலிமையையும், தாயின் வலிமையையும் ஒருசேர உணரும் ஒரு உன்னத தருணம்.

“இதோ, தலை தெரிகிறது, இன்னும் கொஞ்சம் மூச்சுப் பிடித்து உந்தித் தள்ளு” என்று டாக்டர் சொல்ல, என் கைகளை அழுந்தப் பிடித்து ஹாவெனப் பேரொலியுடன் உந்தித் தள்ள, தண்ணீர்ப் பைக்குள் இருந்த சிசு வெளிப்பட்டது.

தொப்பூள் கொடியை அறுத்துக் கிருமிநாசினியை இட்டுக் குழந்தையைச் சுத்தம் செய்தவுடன் அழத் தொடங்கிற்று.

“பேபி பாய்” என்று டாக்டர் சொன்னதும் ஒருகணம் நாங்கள் இருவரும் ஆச்சரியமுற்றோம். பெண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என்று அதை விரும்பி எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த எங்கள் இருவருக்குமே சில நேனோ செகண்ட்கள் ஏமாற்றம் தோன்றி, அது குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்த மறு வினாடியே மறைந்தும் போனது.

முதன் முதலில் தன் குழந்தை இந்த உலகுக்கு வருவதைப் பார்க்கும் அந்த அற்புதக் கணம் வெகு சிலருக்கே கிட்டும்.

பிறந்த குழந்தையை, உடற்பாகங்கள் எல்லாம் இயல்பாயிருக்கினறனவா எனப் பரிசோதித்து விட்டு அங்க அடையாளங்களை என்னிடம் காட்டி விட்டு அதைக் குறித்துக் கொண்டார் ஒரு அசிஸ்டண்ட் டாக்டர்.

சுத்தமான துணியில் குழந்தையை சுற்றி என் கையில் கொடுத்தார்.
அந்த அறைக்கு வெளியே என் மாமியாரும் என் தோழி கவிதாவும் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தையைக் கொண்டு வந்து காண்பித்தவுடன், புத்தம் புது ரோஜாவாய்ப் பிறந்து சில நிமிடங்களே ஆன குழந்தையை முதல் முறை பார்த்துக் கையில் எடுத்து உணர்ச்சி மேலிட சந்தோஷத்தில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள் கவிதா.

சர்ஜிக்கல் உடையை மாற்றாமலே இருந்த நான் மீண்டும் மனைவியின் பக்கம் சென்றேன்.எனக்கு சிசேரியன் செஞ்சுருங்க என்று வலியால் கதறிய அவளுக்கு இயற்கை டெலிவரி வாய்த்தது இறையருளின் பெருங்கருணைதான்.

“ப்ளஸ்டு வித் பேபி பாய்” என்று என் ப்ளாக்பெரியில் எஸ் எம் எஸ்களை அனுப்ப ஆரம்பித்தேன்

இந்தியாவின் பட்டினியைப் போக்கியவர்

கும்பகோணத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அந்தச் சிறுவனுக்கு அவன் அப்பா தான் ஆதர்சம்.

அப்பா டாக்டர் எம்.கே.சாம்பசிவம், பிரசித்தி பெற்ற சர்ஜன்.மஹாத்மா காந்தியின் அடியொற்றி, வெள்ளையர்களை எதிர்த்து அந்நியத் துணிகளை எரிக்கும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்; கடவுளுக்கும் ஹரிஜன மக்களுக்கும் இடையே இருந்த கோவில் கதவுகளை உடைத்து, அவர்களின் ஆலயப் பிரவேசத்திற்காகப் போராடியவர். கும்பகோணத்தில் நெடுங்காலமாகப் பீடித்திருந்த ஃபிலேரியாஸிஸ் என்னும் யானைக்கால் வியாதியை ஒழிக்கப் பெரும் முயற்சி எடுத்தவர்.

அப்பேர்ப்பட்ட அப்பாவை தனது பதினோராவது வயதில் இழந்த இந்தப் பையன்,பள்ளிப்படிப்பு முடிந்ததும், திருவனந்தபுரம் சென்று கல்லூரியில் விலங்கியல் படித்தார்.

அப்போது வங்காளத்தில் வந்த மிகக் கொடிய பஞ்சத்தால் முப்பது லட்சம் மக்கள் உண்ண உணவின்றிப் பட்டினியால் இறந்தனர்.இதைக் கேள்விப்பட்ட அவர் மனம் துடித்தது. மக்கள் பட்டினியால் மாண்டு போகாமலிருக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

அரிசிப் பெருக்கத்தைப் பற்றிய மேற்படிப்பைப் படித்து உணவு உற்பத்தியைப் பெருக்கி, இந்த நாட்டில் பட்டினியால் மக்கள் மடியும் மாதுயரைத் தடுத்தே ஆக வேண்டும் என்று அப்போதே சபதமெடுத்தார்.

பிஎஸ்சி விலங்கியல் படித்து முடித்த பின் மீண்டும் பிஎஸ்சி அக்ரிகல்ச்சர் படித்தார். தாவர மரபணுத் துறையில் எம்.எஸ் சி..தேர்ச்சி. பின்பு, யு.பி.எஸ்.சி தேர்வெழுதி, ஐபிஎஸ் ஆகத் தேர்வு. நெதர்லாந்தில் பிஎச்டி. விஸ்கான்ஸின் பல்கலைக் கழகத்தில் போஸ்ட் டாக்டோரல் பட்டம். அங்கேயே நல்ல வேலை கிடைத்தும் மனமெல்லாம் தாய் நாட்டின் பஞ்சத்தைப் போக்க வேண்டுமென்கிற எண்ணத்தால், 1954 இல் இந்தியா திரும்பினார்.

அதற்கப்புறம் அவர் செய்த பல்வேறு ஆராய்ச்சிகளின் விளைவாக இந்தியாவில் பசுமைப் புரட்சி மலர்ந்தது.இந்திய உணவு உற்பத்தி அபாரமாக வளர்ச்சியடைந்தது.

பயிர்களின் மகசூலைப் பெருக்குவது பற்றிய நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள்,எட்டு முக்கியப் புத்தகங்கள், இவர் எழுதியவை

பதினான்கு உலகளாவிய விருதுகள், பத்மஸ்ரீ, பத்மபூஷண் உள்பட இருபத்து நான்கு தேசிய அளவிலான விருதுகள், உலகம் முழுவதிலிருந்தும் கிடைத்த ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட டாக்டரேட் பட்டங்கள் என்று, விக்கி இன்னொரு அனெக்ஸர் போட வேண்டிய அளவு சிறப்புகள்…

இவரது ஆராய்ச்சியின் பயன்களாகத் தான் இன்றைக்கு இந்தியா உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அடைந்து இருக்கிறது.
டைம்ஸ் பத்திரிக்கை, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆசியாவின் டாப் இருபது பேர்களில் ஒன்றாக இவரைத் தேர்ந்தெடுத்தது. இந்த நாட்டின் மக்கள் மட்டுமல்ல, இங்கு விளையும் ஒவ்வொரு நெல்மணியும் வாயிருந்தால் அவரை இந்தியப் பசுமைப் புரட்சியின் தந்தை என மனம் பூரிக்க வாழ்த்தும்.

அப்பேர்ப்பட்ட விஞ்ஞானியை சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

காந்திகிராமப் பல்கலைக் கழகத்தில் அப்போது நான் டிப்ளமா இன் அக்ரிகல்ச்சர் பயின்று கொண்டிருந்தேன்.
கல்லூரிக்கு வந்திருந்து, ஆடிட்டோரியத்தில் அவர் உரையாற்றினார். பின்னர் எங்கள் துறைக்கு வந்து சில கட்டிடங்களுக்கு அடிக்கல் நாட்டினார்.

அப்போது அவருக்கு என்ன கொடுக்கலாம் என்று யோசிக்கையில், சட்டென நினைவுக்கு வந்து ஹாஸ்டலுக்கு ஓடிச் சென்று என் பெட்டிக்குள் இருந்த ஒரு சிறிய பொருளை எடுத்துக் கொண்டேன்.
கல்லூரிச் சுற்றுலாவில் மார்த்தாண்டத்திற்குச் சென்றிருந்த போது வாங்கியது அது. அடிக்கல் நாட்டு விழா முடிந்ததும், அவரை மிக அருகிலே சென்று பார்க்க, பேச சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கிக் கொண்டேன்.

உங்களுக்கு நான் ஒன்று கொடுப்பேன். மறுக்காமல் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்.

முகத்தில் திகைப்புடன், என்ன? என்றார்.

என் சட்டைப் பைக்குள் இருந்த அந்த பேட்ஜை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தேன். இந்தியாவின் பட்டினியைத் தீர்த்த மாமனிதருக்கு இந்த ஏழை மாணவனின் பரிசு.

கையில் வாங்கிப் பார்த்த அவர், முகத்தில் மிகுந்த மலர்ச்சியுடன் அதை வாய் விட்டுப் படித்தார் Plant or Perish.

”நான் இத்தனை காலம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதை, செய்து கொண்டிருப்பதை இரண்டே வார்த்தைகளில் இது சொல்கிறது. இதைப் பெற்றுக் கொள்வதில் எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி,மிக்க நன்றி” என்றார்.

தயாராக வைத்திருந்த ஆட்டோகிராஃப் நோட்டை நீட்டினேன். மிகுந்த நம்பிக்கைகளுடன் கண்களில் பிரகாசமாய், எம்.எஸ் சுவாமிநாதன் என்று கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்தார்.

மார்த்தாண்டத்தில் வாங்கிய, ஒன்று போலிருந்த அந்த இரண்டு பேட்ஜ்களில் என்னிடமிருந்த இன்னொன்று தொலைந்து விட்டது. ஆனால் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது- நான் கொடுத்த பேட்ஜை இன்னமும் அவர் பத்திரமாக வைத்திருப்பாரென்று.